امان از دست ما ايرانيهاي شب امتحاني
Sunday, January 27th, 2008
همه ما تجربه درس خواندنهاي شب امتحاني را در دوران تحصيل تجربه كرده ايم. قولهايي كه به خودمان مي داديم مبني بر اينكه از ترم يا سال تحصيلي آينده نخواهيم گذاشت درسها براي شب امتحان تلنبار شود و هر بار عمل نكردن به اين تعهد يا پايبند نماندن به آن براي مدت طولاني . زماني كه تحصيل مي كردم تصورم بر اين بود كه اين موضوع منحصر به درس خواندن است اما بزرگتر كه شدم ديدم كه اين شب امتحاني بودن و انجام دادن كارها در آخرين دقايق ممكن محدود به درس خواندن نيست و در تمام امور زندگي اين قضيه به شكل بسيار پر رنگي نمود دارد
به نوعي همه ما عادت داريم كارهايمان را در آخرين لحظات باقيمانده از فرصتي كه براي كار داريم انجام بدهيم، حتي جالبتر از آن اينكه خيلي وقتها اين را به زمانهاي اضافي و فرصتهاي تمديد شده آن موكول مي كنيم. اين عادت به گونه اي روي ما تاثير گذاشته كه اگر كاري را زودتر از فرا رسيدن دقايق آخر موعد انجامش به پايان برسانيم برايمان بسيار عجيب به نظر مي رسد
همه عادت كرده ايم فرمهاي ثبت نام را هميشه در آخرين روز پست كنيم در حاليكه تا آخرين لحطات هنوز عكس جهت ارسال با مدارك نداريم! تيمهاي ورزشي ما هميشه با نتايجي كه در آخرين روز مسابقات به دست مي آورند به مرحله بعد صعود مي كنند (البته اگر صعود كنند!)، فيلمهاي سينمايي ما در آخرين روز از مهلت ارسال به جشنواره ها مي رسند، حتي جشنواره هاي خارجي يكي دو بار براي فيلمهاي ايراني استثنا قائل شدند و فيلمهاي ايراني كه بعد از تمام شدن مهلت به جشنواره رسيده بود را پذيرفتند، جالب اينكه همان موقع فرصت مشابه را به فيلمهاي ساير كشورها ندادند و بسيار نمونه هاي اينچنيني ديگر را هر كدام سراغ داريم
وقتي به مسائل بزرگتر و آدمهاي مهمتر و بزرگتر نيز نگاه مي كنيم مي بينيم كه آنها نيز اين عادت شب امتحاني بودن را دارند. سياستمداران ما هميشه در روز آخر ثبت نام در انتخابات اقدام مي كنند (هر چه ديرتر مهمتر) آنهم به دليل اصرار دوستان و احساس تكليف شرعي، دولتها لايحه بودجه را در آخرين روز فرصت قانوني به مجلس ارائه مي كنند، خبرها در ديرترين زمان ممكن به اطلاع عموم مي رسد (مثل سهميه بندي بنزين) البته اگر به اطلاع عموم برسد و به همين ترتيب در ساير مسائل
همانطوريكه حتماٌ مي دانيد اين بحث كاملاٌ همه گير شب امتحاني بودن مدتي است كه در فوتبال ملي كشورمان بحراني شده است. بعد از پيش آمدن احتمال جدي محروميت فوتبال ايران پس از اخراج رئيس فدراسيون بعد از جام جهاني گذشته و تبعات آن و پس از چند بار به تعويق افتادن انتخابات رياست فدراسيون و اينكه رئيس سازمان تربيت بدني بالاخره از خير رياست فوتبال گذشت (بخوانيد ناچار شد كه بگذرد) دست آخر ميز رياست فوتبال كشور صاحب 4 سال آينده خود را شناخت. حال اين مشكل، گريبان انتخاب سر مربي را شديدتر گرفته است، كاري كه تا به حال به دليل مسائلي كه در بالا آمد به دقيقه 90 موكول شده بود حال به آخرين ضربات پنالتي كشيده شده است. در حاليكه كمتر از دو هفته تا اولين مسابقه تيم ملي باقيمانده هنوز قرارداد نهايي با اصلي ترين گزينه اين پست يعني خاوير كلمنته اسپانيايي منعقد نشده است و گفته مي شود كه ايشان به دليل كسالت تا روز اولين بازي تيم ملي (ديدار با سوريه) به ايران نخواهد آمد و باز اين در حاليست كه تيمهاي رقيب مدتهاست كه در حال آماده سازي و تدارك هستند
القصه، اميدواريم اين بار نيز به مثابه فيلمها كه بعد از كلي اتفاق ناخوشايند در آخرين سكانس، شخصيت اصلي به هر آنچه مي خواهد مي رسد تيم ملي نيز حداقل اگر قدمهاي اول را خوب برنداشته است (يا شايد اصلاٌ قئمي برنداشته است) در روز آخر عاقبت به خير شود و به سر منزل مقصود كه همانا جام جهاني 2010 است برسد تا شايد اين بار عبرت شود و حداقل در فوتبال پس از اين به دقيقه 90 و وقتهاي اضافه دل نبنديم، هر چند كه بعيد مي نمايد از ما ايرانيهاي شب امتحاني
